Irka 1957

Allochtoon

Mijn hele leven heb ik al de Nederlandse nationaliteit en woon ik op Nederlands grondgebied en stam ik van een Nederlandse moeder …

Tot eind jaren 80 van de vorige eeuw was ik Nederlandse,

  • geboren in Hollandia/Biak, Nieuw Guinea, voormalig Nederlands grondgebied, nu behorend bij Indonesië,
  • met een exotisch tintje: een Oekraïens/Poolse vader.

In de 90-er jaren van de vorige eeuw werd ik een allochtoon,

  1. vanwege een vader die in het buitenland geboren was en
  2. omdat ik zelf ook in het “buitenland” geboren was.

Nederlands

Nog wat later in de tijd werden mijn kinderen allochtonen:

  • zijzelf in Nederland geboren,
  • hun vader Nederlands en
  • hun moeder, ik, in het “buitenland” geboren.

In de jaren 10 van deze eeuw werd ik ineens een buitenlandse mevrouw, die verrassend goed Nederlands sprak …

“Wie ben ik nu? Wat ben ik nu?”

Zoektocht

Met de veranderende wetten, administratie en benamingen, ervaringen en mijn(vaders) vreemde achternaam kreeg ik steeds weer opnieuw de mogelijkheid om op zoek te gaan naar wie ik eigenlijk ben.

Onderzoek

  1. Als ik Mihaly Csikszentmihalyi, Amerikaans/Hongaars psycholoog, goed begrijp wordt onze identiteit voor een groot deel bepaald door de reacties van onze omgeving.
  2. Een fotoserie in het Tropenmuseum in Amsterdam toonde hoe Nederlanders met voorouders uit Suriname teruggingen naar hun roots, nadat DNA-onderzoek enkelen van hen gekoppeld had aan bevolkingsgroepen in Afrika.
    De cultuurschok was heftig voor beide kanten. De Afrikaanse “verwanten” vonden niet dat deze Nederlanders daar thuis hoorden …
  3. Uit mijn eigen, kleinschalige onderzoek, onder mensen met ouders met verschillende nationaliteiten, of met geëmigreerde ouders en ook bij voormalige expats, bleek dat veel van hen het gevoel hebben nergens meer thuis te horen.
    “Thuis”, in het vaderland spreken ze de taal niet meer goed (genoeg) en zijn ze te anders en in hun nieuwe thuisland zijn ze een vreemdeling.

Als ik niet oppas, als zij niet oppassen, voel je je een buitenstaander. Als je dan afstand neemt, word je er één …

Opgave

  • Uit het boek “Ethiek voor de toekomst” van Erich Neumann, Duits-Israëlisch psycholoog, psychoanalyticus en psychotherapeut, leerde ik dat samenlevingen in het slechte tijden graag zondebokken kiezen, zoals een individu ook weleens de schuld buiten zichzelf wil leggen ….En ik las hoe je aan jezelf kunt werken door steeds weer zelf de verantwoordelijkheid voor het omgaan met je omstandigheden op je te nemen.
  • Bij Doortje Kal, Emeritus bijzonder lector kwartiermaken, las ik, in haar openbare les “Kwartiermaken, werken aan ruimte voor anders zijn”, over het kwartier maken voor mensen met een psychiatrische en of verstandelijke handicap. Ook het allochtonenvraagstuk werd benoemd.Voor mij is haar les een appèl om steeds weer opnieuw aandacht te besteden aan hoe ik de mensen om me heen of die ik buiten ontmoet, bejegen.
    Hoe denk ik over hen? Inclusief? Exclusief?

Ontwikkeling

Zo kan ikzelf op zoek en op pad blijven gaan naar

  1. momenten op de dag om mijn eigen zijn ingebed in mijn omgeving te weten,
  2. de behoefte aan concurrentie of debat niet altijd te vervullen,
  3. niet alleen gelukkig willen zijn maar een ander, de ander, ook ruimte te gunnen,
  4. meer en beter samenwerken en samenleven …

Op welke moment of waardoor voel jij een buitenstaander?
Of wanneer of waardoor heb je het gevoel dat je “Chinees” praat?

Waar en hoe zoek jij je houvast?

 

 

0 reacties

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *